روزمره

صبح!... کله ی سحر ساعت ۹ از خونه زدم بیرون... رفتم به سمت گنجویان... ببخشید بیمارستان الغدیر.... رفتم پیش مهندس... تا فرم ها رو برام امضا کنه... و نمرمو برام رد کنه... همه چی رو برام عالی زد و نمره رو بهم ۲۰ داد!... مثلا... کیفیت پیشنهاد های دانشجو عالی!.. اصلا مگه من پیشنهادی هم بهشون دادم آخه!... بعدشم واسم زد ۲۴۰ ساعت حضور مستمر و رضایت بخش داشته!.. در صورتی که فک کنم رو هم رفته ۲۰ ساعتم نرفته بودم!!!! 

بعد نامه ای نوشت و فرستادم مدیریت... مدیریت جلسه بود... گفت ساعت ۱۱ بیا نامه ی امضا شده رو تحویل بگیر!... گفتم حالا که تا ۱۱ بیکارم برم دانشگاه... رفتم پیش استادم... امروز خیلی مهربون شده بود... در مورد پروژم چند تا سوال ازش پرسیدم و... بعد یه عالمه براش حرف زدم... هی خندید!.... بعدشم کمی دوتایی هم به حال مملکت غصه خوردیم...   

۲باره برگشتم بیمارستان... رفتم اتاق ریاست.. گفت ایننهمه امضا شده رو ببر ماشین نویسی و دبیر خونه و .... رفتم تو امور اداری... اسباب کشی داشتن!... همشون مشغول بودن!!!!... بالاخره یکی پیدا شد تا به کار من رسیدگی کنه... ۲ساعت اونجا بودم تا نامه رو تایپ کردن... بعد ۲باره میگه ببرش رئیس امضاش کنه!.... میبرمش اتاق ریاست!... میگه نامه رو بزار برو... ظهر بیا ببرش!!!!!!! 

خو یعنی چی؟  

نه حالا خودمونیم خو یعنی چی؟ 

نه خو میخوام ببینم یعنی چی؟ 

یه نامه رو هی باید ببری اینور به اونور.... آخرش هم میگه برو بعدا بیا!!!!!! ... نه... خو یعنی ملت بیکارن هی از اینور به اونور برن؟ هااااا؟... دیگه بعد از این همه پیشرفت علم... کاری داره براشون که همه سیستماشونو به هم شبکه کنن و خودشون سیکل اداری رو طی کنن؟ دیگه همش ملتو اینور به اونور نفرستن؟...