ترس

این همه اتفاق های خوب میوفته... یه اتفاق بد که میوفته... شیرینی تمام روزهای خوش از بین میره.... این همه در حقشون خوبی میکنی... یه حرف... باعث میشه تمام خوبی هایی که در حقشون کردی رو فراموش کنند....

مهم نیست... زندگیه... این زندگی ارزش نداره تا ادم تلاش کنه... ارزشی نداره تا حرف بزنی... بهتره آدم حرفاشو تو دلش نگه داره... بهتره آدم همیشه ساکت بمونه... همیشه آروم و بی حرف... خیلی وقت ها صدای سکوت آدم بیشتر شنیده میشه... وقتی بودن آدم با نبودنش برای کسی فرقی نداره... وقتی آدم ها قدر چیزایی رو که دارن نمیدونن... وقتی قدر دوروبری هاشونو نمیدونن... وقتی آدم باید حرفهاشو فقط از توی ذهنش بگذرونه... وقتی که باید فقط به چیزهایی که دوست داره فکر کنه و رویا پردازی کنه... وقتی آدم نمیتونه به چیزی که دلش میخواد برسه... وقتی ایده آل فقط تو ذهن آدم ایده آله... و هیچ وقت بیرون از ذهن آدم اید آلی وجود نداره... روزهای تکراری پشت سر هم تکرار میشن... همه دارن میدوند... به کجا دارن میدوند... چه بلایی داره سرشون میاد؟...

امروز من پر از ترسم..... من از آینده میترسم.....

تمام زندگیم.... شده این لپ تاب و نوشته هام.... و فکر... قانون... ترس... انتظار...