غم دل...

چه بگویم از غم دل...

غم کجا بود اخه!... میگم این زندگی انقدر مزخرفه.. انقدر مسخرس... انقدر بیخوده... دیگه اگه ما هم بشینیم همش غم و غصه بخوریم که چرا اون اینجوری گفت؟... چرا این منو دوست نداره؟... چرا قیافه ی من اونجوریه؟... چرا ماشینم سر باز نیست؟.... چرا اون خانمه منو اینجوری نگاه میکرد؟.... چرا من یه شغل مناسب ندارم؟... میگم هااااااا خوبه تهران که قبول شدم یه مغازه لباس بچه گونه فروشی بزنم!!.... حال میده هاااا... فک کن... بعد من و دختر اردیبهشتی تمام وقت میشینیم پای لباس های ناز نازی دخترونه و نقلی پسرونه ذوق میکنیم!!!...

ولی جدی!... اینو میخواستم بگم که... ادم باید سعی کنه با همه ی امکاناتش بسازه... از هر چی که داره بیشترین لذتو ببره.... هی بشینیم زانوی غم بغل بگیریم که چیزی درست نمیشه که!...(خوب حالا یکی این حرفا رو به خودم بگه... :دی)...

میگم اگه تهران قبول نشم میخوام که دنیا نباشه!!.. در این حد!!... حالا تهران بماند... جای دیگه هم بود مهم نیست.. ولی اگه ارشد قبول نشم.... دیگه زندگی برام تحل میشه!!...:دی... اگه قبول نشم میخوام که حلوای دوممو بخورید!... قضیه ی حلوای دوم هم از این قراره که.... تو شهر ما فردای عروسی خانواده ی عروس برای خانواده ی دوماد حلوا میفرستند!!!... بعد دیگه حلوای بعدی میره ه ه ه... تا وقتی طرف بمیره که براش حلوا بپزند!....

نه حالا جدی!... میخواستم بگم که.... این زندگی خیلی چیز بیخودیه!... پس بیاید سعی کنیم حالشو بگیریم!....

یه نقطه ی عطفی تو زندگی من رخ داد چند شب پیش....:دی!!

اگه گفتید؟....

.

.

.

.

.

عمو میخواست بره خونه... هم ماشینش بود هم موتورش!... گفت الی میتونی تو ماشینمو ببری؟.... تو دلم قند آب شد!... اولین باری بود که پشت ماشینی به جز ماشین خودم و بابام میشستم!... با اعتماد به نفس کلیدای ماشینشو گرفتم... 206 بود... من فکر میکردم 206 ماشین خیلی خوبیه!... ولی اصلا قابل مقایسه با ماشین خودم نیست!!!...

خوب حالا؟... آفرین؟... من گاهی وقتا یادم میره... یادم میره که این 2 روزه ی دنیا ارزش غصه خوردنو نداره... ولی.. خوبیش اینه که روحیه ای دارم تا این چیزا رو بهم یاد آوری کنه... و داشته هامو با نداشته هام مقایسه کنه.... و بهم اعتماد به نفس بده...

مثل دختری که هر شب خودشو تو آینه نگاه میکرد و بعد میگفت... خوب اشکال نداره... عوضش باهوشم!!...